Paryż, którego nie widać na zdjęciach. O sztuce powolnego zachwytu

Są miasta, które znamy na pamięć, choć nigdy w nich nie byliśmy. Dla mnie takim miejscem jest Paryż. Od lat noszę w sobie jego wyidealizowany obraz, nie ten z turystycznych folderów, ale ten utkany z czarno-białych filmów, zapachu świeżo palonej kawy i cichego marzenia, by kiedyś usiąść w Ogrodzie Luksemburskim i po prostu... patrzeć. Zawsze bałam się, że jeśli tam pojadę, rzeczywistość rozczaruje moje wyobrażenia. Jednak po lekturze książki Magdaleny Leszner-Skrzecz „Paryż – tam, gdzie historia tańczy z emocją, a sztuka nie zna zmierzchu”, ten lęk zniknął. Zastąpiła go pewność, że Paryż to nie tylko lokalizacja, ale przede wszystkim stan uważności.

Lekcja „odkładania telefonu”

To nie jest kolejny przewodnik, który krzyczy do Ciebie: „Zobacz to w 15 minut!”. Wręcz przeciwnie. Autorka, będąca historyczką sztuki, pisze z perspektywy kogoś, kto w Paryżu zapuścił korzenie, kto tam kochał, studiował i obserwował, jak zmienia się światło na fasadach kamienic przez siedemnaście lat.
Jej najważniejsza lekcja dla nas współczesnych, wiecznie spieszących się wędrowców, jest brutalnie prosta i piękna zarazem: schowaj telefon do kieszeni. Leszner-Skrzecz przekonuje, że najwięcej tracimy wtedy, gdy patrzymy na świat przez szkiełko aparatu. Prawdziwy Paryż to nie ten uwieczniony na „instagramowych” kadrach, ale ten, który poczujesz, gdy dasz sobie minutę więcej przed obrazem w Luwrze.

Magdalena Leszner-Skrzecz „Paryż – tam, gdzie historia tańczy z emocją, a sztuka nie zna zmierzchu”

Historia, która nie jest nudnym wykładem

Wielu z nas kojarzy historię sztuki z suchymi datami. W tej książce jest zupełnie inaczej. Autorka prowadzi nas za rękę przez warstwy czasu:
Od antyku po współczesność: Pokazuje, że pod posadzką znanych placów wciąż bije serce dawnej Lutecji.
Detale ponad gigantami: Podczas gdy tłumy biegną do Mony Lisy, ona zaprasza nas do sal z XV-wieczną sztuką Mezopotamii czy do ukrytych kaplic, gdzie historia nie jest zakurzona, lecz żywa.
Miasto jako emocja: Każdy rozdział to osobista opowieść. Autorka nie boi się pisać o trudnej, krwawej przeszłości miasta, co sprawia, że Paryż staje się w jej oczach autentyczny, nieidealny, a przez to magnetyczny.

Paryż jako spełnione marzenie

Czytając tę książkę, poczułam, że moje „marzenie o Paryżu” nabrało nowych barw. Przestałam myśleć o nim jako o punkcie na mapie, a zaczęłam widzieć w nim przestrzeń, która uczy celebrowania chwili. Autorka pisze z taką czułością i lekkością, że nawet jeśli tak jak ja nigdy nie piliście kawy nad Sekwaną, poczujecie jej aromat na każdej stronie.
To książka dla tych, którzy chcą być wrażliwymi wędrowcami, a nie tylko turystami z listą miejsc do odhaczenia. To zaproszenie do świata, w którym sztuka nie kończy się w muzeum, ale wychodzi na ulice, odbija się w witrynach kawiarni i tańczy w cieniach rzucanych przez wieże Notre-Dame.

Dlaczego warto kupić tę książkę?

• Zmienia perspektywę: Uczy, jak zwiedzać mądrzej, wolniej i głębiej.
• Jest intymna: Autorskie fotografie Magdaleny Leszner-Skrzecz sprawiają, że czujemy się, jakbyśmy przeglądali prywatny album pełen zachwytów.
• To literacka podróż: Jeśli nie możesz teraz wyjechać do Francji, ta książka zabierze Cię tam w najbardziej czuły sposób.

Jeśli szukacie powodu, by na nowo zakochać się w podróżowaniu (albo w samym Paryżu), to ta pozycja jest dla Was obowiązkowa. Jak pisał Enrique Vila-Matas: „Paryż nigdy nie ma końca”. Dzięki tej książce, to zdanie nabiera zupełnie nowego, magicznego znaczenia.

Dziękuję Wydawnictwu Pascal za egzemplarz recenzencki. 

Kobieta kreatywna