Jak zaprzyjaźnić się z ciszą przed 7:00?

W zeszłym tygodniu, inaugurując środowy cykl felietonów, rozmawialiśmy o tym, jak przedmioty codziennego użytku potrafią przechowywać pamięć i emocje. Zastanawialiśmy się nad „duszą rzeczy martwych” i tym, jak filiżanka po babci czy stary notes potrafią zatrzymać czas. Felieton przeczytasz TUTAJ

Dziś, jako wierna Archiwistka Wzruszeń, chciałabym pójść o krok dalej. Zamiast w rzeczach, poszukajmy duszy w czymś znacznie bardziej ulotnym, a mianowicie w czasie. A konkretnie w tym, który większość z nas bezwiednie przesypia lub marnuje na poranny pośpiech.

Czy zwróciliście uwagę na to, jak brzmi świat, zanim na dobre uderzy w niego fala codziennego chaosu? Przed siódmą rano rzeczywistość wydaje się rozmyta na marginesach, jakby wciąż rządzona prawami snu, a nie bezwzględnego budzika. To właśnie w tych pierwszych, kradzionych minutach dnia, ukrywa się najwięcej magii. Magii, którą tak łatwo przegapić, zamieniając ją na nerwowe przewijanie powiadomień w telefonie i szybki łyk palącej gardło kawy.
A gdyby tak ogłosić poranny rozejm ze światem i zacząć kolekcjonować te zachwyty od samego świtu?

Anatomia ciszy, która leczy
Zaprzyjaźnienie się z poranną ciszą nie wymaga od nas drastycznych wyrzeczeń ani wstawania o świcie z wojskowym rygorem. Chodzi raczej o intencję. O ten krótki moment, w którym zamiast automatycznie wpuszczać do głowy chaos całego świata za pośrednictwem niebieskiego ekranu, wybieramy obecność tu i teraz.
Cisza przed siódmą rano nie jest pusta. Ma swój własny, głęboki rytm. Jest nim chociażby miarowy szum budzącego się za oknem miasta lub śpiew ptaków, które jako pierwsze testują czystość powietrza. Tak samo pierwsze, miękkie światło, które leniwie obrysowuje kontury mebli i przesuwa się po ścianie pokoju ma w sobie coś niezwykłego. 
Kiedy pozwalamy sobie na doświadczanie tych mikro-momentów bez pośpiechu, tworzymy w głowie bezpieczną przestrzeń na cały nadchodzący dzień. To taki emocjonalny pancerz ochronny, który sprawia, że późniejsze maile, telefony i codzienne obowiązki nie uderzają w nas z taką  surową siłą.

Małe rytuały, wielkie zachwyty
Niespieszny poranek to pochwała zmysłów. Dotyk chłodnego, naturalnego lnu pościeli, z której powoli się wynurzamy. Ciężar ulubionej filiżanki (może właśnie tej z duszą, o której pisałam tydzień temu?), która idealnie dopasowuje się do dłoni. Zapach świeżo mielonych ziaren lub naparu z ziół niosący się po cichym jeszcze domu. 
Najpiękniejsze w porannej ciszy jest to, że niczego od nas nie żąda. Nie oczekuje produktywności, nie każe odpowiadać na wiadomości, nie pyta o plany. Jest czystą, niezapisaną kartą.
Warto spędzić te chwile na własnych warunkach. Może to być kilka głębokich oddechów przy otwartym oknie, chwila spędzona z książką, na którą zawsze brakuje czasu wieczorem, albo po prostu siedzenie w fotelu i patrzenie, jak świat budzi się do życia. Bez planu, bez poczucia winy, że „marnujemy czas”. Bo czas podarowany sobie na oddech nigdy nie jest czasem straconym.

Poranny Klub Cichych Zachwytów
Chciałabym, aby ten nasz środowy cykl był nie tylko miejscem do czytania, ale również przestrzenią, którą tworzymy razem. Spróbujmy przez najbliższy tydzień zrobić coś wspólnie. Nie potrzebujecie żadnych zapisów. Wystarczy mała, poranna uważność.

Mam dla Was małe wyzwanie na jutrzejszy poranek (i każdy kolejny dzień do następnej środy):

1. Zasada 15 minut: Jutro po przebudzeniu zostawcie telefon daleko od łóżka. Dajcie sobie kwadrans czystej obecności bez powiadomień.
2. Uchwyćcie jedno wzruszenie: Zauważcie jedną rzecz, która Was zachwyciła przed 7:00. Może to być układ cieni na ścianie, idealny smak pierwszej herbaty, widok mgły za oknem albo spokój na twarzy śpiącego dziecka.

Porozmawiajmy o tym w komentarzach!
Jak wyglądają Wasze poranki? Są pełne chaosu czy udaje Wam się ,,uszczypać” chwilę dla siebie? Czy zgadzacie się, że czas o poranku, podobnie jak przedmioty z naszego poprzedniego felietonu ,  też potrafi mieć swoją unikalną duszę? Co jutro stanie się Waszym pierwszym, małym zachwytem?

Jeśli macie ochotę, podzielcie się swoim porannym kadrem na Instagramie, oznaczając go hasztagiem #ArchiwisciWzruszen i #CicheZachwytyZkreatywna
Z wielką radością zajrzę do Waszych poranków i wypiję z Wami wirtualną, niespieszną kawę. Stwórzmy razem galerię momentów, które warto ocalić od zapomnienia.

Kobieta kreatywna